Politechnika  Warszawska l. 20
źródło: dzięki uprzejmości
Muzeum Politechniki




Politechnika Warszawska


W 1918 roku Jan Stefanowicz przyjeżdża do Warszawy, gdzie znajduje zatrudnienie w Dyrekcji Odbudowy Kolei. W 1918 roku rozpoczyna pracę jako wolno praktykujący starszy asystent profesora Noakowskiego5, jednego z najbardziej cenionych wykładowców Politechniki Warszawskiej. Pełni tę funkcję do 1924 roku, studiując równolegle w Szkole Sztuk Pięknych w Warszawie, gdzie uczęszcza na zajęcia malarstwa do pracowni Tadeusza Pruszkowskiego. Podczas swojej pracy na Politechnice Jan, poza funkcją asystenta w katedrze Historii Nowożytnej Architektury i Sztuki, piastuje w latach 1924-26 stanowisko bibliotekarza na Wydziale Architektury.

Stanisław Noakowski- wybitna postać polskiego środowiska architektoniczno-artystycznego XX wieku. Jeden z najpopularniejszych i najbardziej cenionych przez studentów wykładowców Politechniki Warszawskiej. Jego pełne pasji odczyty ilustrowane mistrzowskimi rysunkami architektury przeszły do historii, czyniąc z profesora legendę uczelni.







SAP


Lata 1926–1932 to czas realizacji największych przedsięwzięć Stefanowicza. Jan pracuje bardzo intensywnie, nie tylko jako projektant i budowniczy, ale i aktywny działacz nowo powstającej struktury organizacyjnej środowiska warszawskich architektów. W 1926 roku zostaje pierwszym prezesem Stowarzyszenia Architektów Polskich, którego jest współtwórcą.6 Towarzystwo zrzesza grupę młodych absolwentów pierwszych roczników Wydziału Architektury Politechniki Warszawskiej, którzy stanowią opozycję do istniejącego już, konserwatywnego Koła Architektów. Młodzi projektanci przeciwstawiają się wprowadzonej przez Koło Architektów zasadzie tzw. pracowni patronackich. Dążą do jak najszybszej samodzielności i projektowania, zgodnego z najnowszymi trendami w architekturze i sztuce. Szeroko współpracują z artystami awangardy, skupionymi wokół grup Blok czy Praesens. Jan pełni funkcję prezesa przez pięć kolejnych lat.


6 Statut organizacji został zatwierdzony przez Ministerstwo Spraw Wewnętrznych 16 09 1926 roku. Na czele Zarządu Stowarzyszenia stanęli architekci: Jan Stefanowicz (prezes), Bohdan Pniewski (skarbnik), Stefan Sienicki (sekretarz), Roman Piotrowski  i Aleksander Więckowski, oraz ich zastępcy:  Maksymilian Goldberg i Lech Niemojewski (ostatni z architektów był późniejszym mieszkańcem Szarych Domów)